دردهایی به جنس تکرار

امید , پلیدترین پلیدی هاست چون به عذاب انسان تداوم می بخشد! نیچه

: My poem ,with translation

The day will come finally
throwing the worries over...
like a hat in a wind
! like a free pigeon

Let`s bring the wind into play
among dead plaits of the city
and make something like a miracle
! from the phobia of raining

With no fear of your sorrows echoes
, just downgrade them all from mounts
With no fear of washed pictures belonged to city dwellers
, I will take portraits from traffics
Framing them all into the heart of every wheat farm
Look everybody "
My people are always this friendly
" ...with their original roots

بالاخره روزی می رسد
که نگرانی را پرت کنیم
مثل کلاهی در باد
مثل کبوتری آزاد !
بیا باد را
لای موهای مرده ی شهر
به بازی بگیریم
و از هراس باران
چیزی شبیه یک معجزه بسازیم!

تو از انعکاس غصه هایت نترس
و همه را از کوه سرازیر کن
من از خیابان های پر تردد شهر
و تصویر شسته ی آدم ها
پورتره بگیرم
به قلب هر گندمزار که رسیدم
قاب کنم :
" ببینید
مردمان شهر من
همیشه همینقدر با ریشه های خود
" دوست هستند..."

+ جمعه 1391/02/15| 23:40|فائزه پورپیغمبر| |

Lonely Pigeon

:A Poem by me, with translation

The lonely roof
With no nest for a pigeon
Was confused
About falling down on men as a debris
When no hand remains anymore
... To set a pigeon on , once more

شعری از من با ترجمه :

سردرگم بود
بامی که دیگر
لانه هیچ کبوتری نبود ...

آوار سر آدم ها هم می شد
باز دستی به روی سنگ هاش
کبوتری بنا نمی کرد ...

+ شنبه 1391/02/09| 21:16|فائزه پورپیغمبر| |

آفتابگردان

A poem by me with its translation

If on the radio and TV

There is full of cannon sound ,

Even if you are getting worry

About breaking windows

Cause of a playing plastic ball ,

Let`s not talk about the end of the summer ;

The lemon smelling garden

With swinging

And other fantascic things

Will not leave our minds

By the radioactive radiation

Or enemie`s ashes

Unless Van gogh`s sunflowers lose color

And the eternal afternoon

...To sit in the sunset

شعری از من با ترجمه:

اگر توی رادیو و تلویزیون

پر از صدای توپ هست ،

حتی اگر صدای شکستن شیشه ای

که از بازیگوشی توپی پلاستیکی شروع شده

تو را نگران می کند

بیا قرار بگذاریم

باز هم از تمام شدن تابستان حرفی نزنیم ؛

باغچه ای که بوی لیمو

و تاب بازی

و خیلی چیزهای خوب دیگر را گرفته

با تشعشع رادیواکتیو ِه

یا خاکسترهای دشمن

از ذهن هامان پاک نمی شوند ،

مگر رنگ ِ آفتابگردان های ونگوگ

نیمروز ِ ابدی را از دست بدهند

و به غروب بنشینند ...

فائزه پورپیغمبر ـ اسفند ۹۰

+ پنجشنبه 1390/12/11| 23:13|فائزه پورپیغمبر|

شعری از الکساندر پوشکین

بیماری

ای رؤیاهای من

ای رؤیاهای شیرین من

خداحافظ !

ای خوشبختی شب های دراز کجایی؟

مگر نمی بینی که خواب آرامش بخش از دیدگان من گریخته و مرا

در تاریکی عمیق شب

خاموش و تنها گذاشته است؟

بیدارم و نومیدم.

به رؤیاهای خود می نگرم که بال و پر گشوده اند و از من می گریزند

اما روح من با غم و حسرت

این رؤیاهای عشق را دنبال می کند.

ای عشق، ای عشق، پیام مرا بشنو

این رؤیاهای دلپذیر را به نزد من باز فرست

کاری کن که شامگاهان

مست باده خیال

در خواب روم

و هرگز بیدار نشوم...

مترجم: دکتر شجاع الدین شفا

مینو.نوشت : شاید آزاد بهتر نتیجه بگیرم

انگار کنکور رو خراب کردم... همین!

+ جمعه 1390/11/28| 19:4|فائزه پورپیغمبر|

شعری از من با ترجمه

A poem by me , with it`s translation

The prisoner doesn`t have an escaping mind

: And wishes

The baton hiting my head

Should be that loud

So that it`s sound carve me

crack to crack

! On the statue of liberty

زندانی بفکر فرار نیست

و آرزو می کند :

باتومی که توی سرم می خورد

آنقدر بلند باشد صدایش کاش

                                  که تا مجسمه آزادی

                                              تَرَک به تَرَک

                                                        حک بشوم !

+ یکشنبه 1390/11/09| 14:5|فائزه پورپیغمبر|

نماندن

سوار خودم

همپای نسیم حقیری می شوم

و روزنامه ها پشت سرم توی هوا

پخش می شوند

و روسری روی سرم توی هوا

پرت می شود

و سنگین ترین کوله بار دنیا را

شانه های تفکرم حمل می کنند ؛

دیگر نمی مانم !

***

تکلیف خیلی چیزها معلوم نیست !

مثل آن حس لعنتی که هر بار تو را دید

تنها لبش را گزید ؛

مثل آن فحش هایی که لای دندان هام

هرگز فرصت فاش شدن نداشتند

و تنها قاتی ِ دود سیگار

به مهمانی ِ هوایی مشمئزتر می رفتند ؛

مثل آن فکرهای کوچک

که پرستیژ کودکی و بزرگسالی را

از هم تفکیک می کردند

تا تنها عاشق داستان هایی برای پدران ، فرزندان و نوه ها * باشی

عاشق داستان هایی برای فکر کردن * باشی

عاشق مبانی دنیای آدم بزرگ ها

و موش های کور

و کبک های کله خراب باشی ؛

مثل آن مردهای پاپیون بسته ای که

تنها می توانستی درباره سایز گردنشان

به بحثی واقع گرایانه بپردازی و

با نهایت تهوع و تاسف

سبکی ِ عقل و سنگینی جیب هایشان را

به خط خطی های روزشمارت تسلیت بگویی ؛

مثل آن دخترکان تَرکه ای

و پابلیک فیگورهای جنجالی

و سُم های معطر ِ روی فرش های قرمز ِ برلین و هالیوود و ونیز

که هر بار تلفیق ِ مضحک ِ اندام و اعتراضشان

بیشتر باعث درد عقل

... یا دندانت می شدند ؛

مثل یک تف ناقابل

می چسبم به گوشه نامعلوم سرامیک

و کانال عوض ...

و خواب روی کاناپه ...

و روزنامه صبح فردا

... همه چیز یادم رفته !

امروز حافظه ای شفاف و سنگین

فکرم را به روبروهای ناشناخته هل می داد :

دیگر نمی مانم !

* داستانهایی برای پدران ، فرزندان و نوه ها : کتابی از پائولو کوئیلهو

* داستانهایی برای فکر کردن : کتابی از رابرت فیشر

+ جمعه 1390/11/07| 21:57|فائزه پورپیغمبر| |

شعری از ولادیمیر مایاکفسکی

A poem from: Vladimir Mayakovsky

Past one o’clock. You must have gone to bed
The Milky Way streams silver through the night
I’m in no hurry; with lightning telegrams
I have no cause to wake or trouble you
And, as they say, the incident is closed
Love’s boat has smashed against the daily grind
Now you and I are quits. Why bother then
To balance mutual sorrows, pains, and hurts
Behold what quiet settles on the world

Night wraps the sky in tribute from the stars
In hours like these, one rises to address
The ages, history, and all creation

ساعت از نه گذشته ، بايد به بستر رفته باشی
راه شيری در جوی نقره روان است در طول شب
شتابيم نيست ، با رعد تلگراف
سببی نيست كه بيدار يا كه دل‌نگرانت كنم
همانطور كه آنان مي‌گويند ، پرونده بسته شد
زورق عشق به ملال روزمره در هم شكست
اكنون من و تو خموشانيم ، ديگر غم سود و زيان اندوه و درد و جراحت چرا‌؟
نگاه كن چه سكونی بر جهان فرو می نشيند
شب آسمان را فرو می پوشاند به پاس ستارگان
در ساعاتی اين‌چنين ، آدمی بر‌می خيزد تا خطاب كند
اعصار و تاريخ و تمامی خلقت را

ترجمه : يوسف اباذری

Влади́мир Влади́мирович Маяко́вский

پ.ن : گفته شده این آخرین شعر او قبل از خودکشی بوده که در ۱۴ آوریل ۱۹۳۰ در ۳۶
سالگی با شلیک گلوله‌ای به مغز خود به زندگی پرشور و خلاق خود پایان داد.

+ پنجشنبه 1390/11/06| 23:51|فائزه پورپیغمبر|

کوچه

هوای تنم ابری هست ...

زمین را به مقصد نامعلوم

ترک می کنم ؛

نرفته از راه

می رسی ،

توی کوچه بوی شیونی سوخته می آید ،

اشکت هنوز توی بغض

توقف کرده است ...

انگار یادت می رود

برای گفتن آخرین "مواظب خودت باش"

برگشته ای

و نیامده

می روی !

ناباوری ات

توی نگاه همین پنجره ای نشست

که یک محله را به تکاپو

گرفته بود ؛

کوچه هنوز هوار می کشد :

آب بیاورید

آب ...

و چشمهای من دورتر می روند

تا سر خیابان

تا توی تاکسی

تا گوشه خلوت اتاقت

... تا انتهای دنیا هم بروی

روح من دست بردارت نیست

مینو.نوشت : از احمق ها بدم نمیاد !

باعث میشن یه مدت هوای گرفته ی خوشی هامون تفریح کنه ...

+ دوشنبه 1390/10/26| 14:8|فائزه پورپیغمبر| |

شعری از الیوت وینبرگر

The Slaughter in the Main Temple

The captain sought gold in the temple of god

Greedy soldiers sealed the exits

The drummer was decapitated

The god stripped of his paper clothes

Swords tumbled idols cut down men

The Indians tried to climb the walls

Or at the pоint of death played dead

Shades newly born in the far land

Setting out throats slit toward the sun

The captain sought gold in the temple of god

From Quemar las naves / Burn the boats (1975)
Translated from Spanish by : Eliot Weinberger

سلاخی در معبد اصلی

کاپیتان در معبد خدا دنبال طلا بود

سرباز های طماع خروجی ها را بستند

طبال سر بریده شد

خدا از لباس های کاغذیش لخت

شمشیر ها

بت ها را تکه تکه کردند مرد ها را پاره پاره کردند

سرخپوست ها خواستند از دیوار ها بالا بروند

یا دم مردن ادای مردن در اورند

سایه ها

تازه زاده در سرزمین های دور

گلو ها را سمت خورشید دریده

کاپیتان در معبد خدا دنبال طلا بود

ترجمه : الناز فاطمی

+ دوشنبه 1390/10/05| 20:47|فائزه پورپیغمبر|

پرنده فقط یک پرنده بود

پرنده گفت : چه بویی ، چه آفتابی آه !
بهار آمده است
و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت .

پرنده از لب ایوان
پرید ، مثل پیامی پرید و رفت

پرنده کوچک بود
پرنده فکر نمی کرد
پرنده روزنامه نمی خواند
پرنده قرض نداشت
پرنده آدم ها را نمی شناخت
پرنده روی هوا
و بر فراز چراغ های خطر
در ارتفاع بی خبری می پرید
و لحظه های آبی را
دیوانه وار تجربه می کرد

پرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود

THE BIRD WAS ONLY A BIRD

By: Forough Farrokhzad

The bird said:
What perfume, what sun oh!
And I will go to search my pair
The bird sprang
From the edge of porch
It sprang, sprang like a message
And went away
The bird was small
The bird thought of nothing
The bird did not read newspaper
The bird did not have any debt
The bird did not know the men

The bird sprang
From the height of naivety
to the air
And at the red signals
It experienced madly
The blue instants
The bird, ah! Was only a bird

Translation by : Saeid nabavi

+ شنبه 1390/10/03| 11:16|فائزه پورپیغمبر| |

شعری از نزار قبانی / واژه ها

وقتی مرا می‌چرخاند به گوشم چیزهایی می‌خواند

واژه‌هایش مثل دیگر واژه‌ها نیستند

زیر بازوهایم را می‌گیرد

مرا در ابری دور می‌کارد

باران سیاه از چشمم فرو می‌ریزد

سیل سیل

مرا با خود می‌برد

به شامگاهی از ایوان‌های معطر

و من بسان کودکی ام در دستانش

به سان پری که با باد می‌رود

در دستانش هفت ماه برایم می‌آورد

و بقچه‌ای از ترانه

به من خورشید می‌دهد

به من تابستان می‌دهد

و دسته دسته پرستو

به من می‌گوید که گنج اویم

و با هزار ستاره مساوی

می‌گوید که من گنجم

و زیبا تر از هر نقاشی‌ای که دیده است

چیزهایی می‌گوید که سرم گیج می‌رود

و رقص و گام‌هایش را فراموش می‌کنم

واژه‌ها....که پیشینه‌ام را در هم می‌پیچد

که مرا زن می‌کند... در چند لحظه

قلعه‌هایی از خیال برایم می‌سازد

که در آنها ساکن می‌شوم... برای چند لحظه

و برمی‌گردم، برمی‌گردم پشت میزم

هیچ با من نمانده است...

هیچ با من نمانده است... جز واژه ها

ترجمه : فرشته وزیری نسب ، فرانکفورت تیر ۱۳۹۰

+ جمعه 1390/10/02| 21:19|فائزه پورپیغمبر|

eternity

شعری از من با ترجمه ش

Pain of my shoulder`s loneliness

Pain of being beloved

! And not

Made me fell in love to

To take a chance in feeling

Of the eternity

Of love

The eye

Your eyes

Firmed death `n life both

In my broken shoulders

Where the eternal love I wanted

Was perilousely dismissed

... And lost

! Gee

I can`t justify me

What was I`ve been searching foolishly

In dead-pan eyes

... In endless lie of love

جاودانگی

درد تنهایی شانه هام

درد دوست داشته شدنم

و نشد !

دردی که عاشقم کرد

تا حس جاودانگی

و عشق ؛

چشم

چشم هایت

که مرگ و زندگی را با هم داشت

در کتف شکسته ام جا خوش کرد

جایی که خواهشش عشق بود و

ابدیت

و پریشانی ای وحشتناک بود

گم شدن بود ؛

وای !

چطور " قانعم " کنم من

که احمقانه پی چیزی بودم

در نهایت چشمهایی مرده

در دروغی بی نهایت از عشق ...

+ پنجشنبه 1390/06/31| 11:38|فائزه پورپیغمبر| |